Ο Πήτερ Άραβαντινός γεννήθηκε το 1952 στο Ληξούρι. Μετά τους καταστροφικούς σεισμούς του 1953, η οικογένειά του μετακινήθηκε στο Αργοστόλι, ώστε η μητέρα του να βρίσκεται πιο κοντά στα Τραυλιάτα, τον τόπο καταγωγής της.

«Πήγα όλο το δημοτικό σχολείο και την πρώτη γυμνασίου στο Αργοστόλι», ανέφερε, εξηγώντας πως αργότερα η οικογένεια μετακόμισε στον Πειραιά λόγω της δουλειάς του πατέρα του, που ήταν ναυτικός.

Εκεί φοίτησε στο Οικονομικό Γυμνάσιο Πειραιώς, το οποίο χαρακτήρισε «πρότυπο σχολείο». Όπως είπε, καθοριστική υπήρξε η συμβολή ενός καθηγητή του, ο οποίος τον παρότρυνε να διεκδικήσει υποτροφία για σπουδές στην Αμερική.

Η Αμερική, το Ναυτικό και τα πυρηνικά υποβρύχια

Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στις Ηνωμένες Πολιτείες, επιλέχθηκε από το αμερικανικό ναυτικό για πρόγραμμα πυρηνικής ενέργειας, μέσα στο κλίμα του Ψυχρού Πολέμου.

«Με έστειλαν στο Αϊντάχο, όπου γινόντουσαν οι πρώτες δοκιμές πυρηνικών αντιδραστήρων. Υπήρχε υποβρύχιο μέσα σε πισίνα, στην έρημο», περιέγραψε χαρακτηριστικά.

Η καριέρα του στο αμερικανικό ναυτικό διήρκεσε 25 χρόνια. Υπηρέτησε σε πολλές περιοχές των ΗΠΑ, αλλά και στην Ιταλία, το Βέλγιο και την Πορτογαλία, όπου έμεινε μέχρι το 2021.

Παράλληλα, όμως, το θέατρο παρέμενε πάντα μέσα του.

«Όπου κι αν ταξίδευα, πήγαινα να βλέπω θέατρο», είπε, θυμούμενος παραστάσεις που παρακολούθησε από παιδί ακόμη, τόσο στο Αργοστόλι όσο και αργότερα στον Πειραιά και την Αθήνα.

Το θέατρο μέσα στο υποβρύχιο

Μία από τις πιο ιδιαίτερες στιγμές της συνέντευξης ήταν όταν αποκάλυψε πως ακόμη και στα πυρηνικά υποβρύχια διοργανώνονταν θεατρικές παραστάσεις.

«Στις μεγάλες περιπολίες των 110 ημερών, στο μέσο της αποστολής, κάναμε θεατρικό έργο μέσα στο υποβρύχιο για το ηθικό του πληρώματος», ανέφερε.

Μάλιστα, όπως είπε χαμογελώντας, διοργάνωναν ακόμη και καλλιστεία, με τους ναύτες να μεταμφιέζονται.

«Η κόρη μου βρήκε φωτογραφίες και με ρώτησε γιατί ήμουν ντυμένος έτσι», είπε με χιούμορ.

Η επιστροφή στην Κεφαλονιά και το Θεατρικό Εργαστήρι

Το 2021 επέστρεψε οριστικά στην Κεφαλονιά, έχοντας ήδη φτιάξει το σπίτι του «πίσω από τον Νάπιερ», όπως ανέφερε, σε μια γειτονιά που του θύμιζε τα παιδικά του χρόνια.

Αναζητώντας δημιουργικές διεξόδους, ξεκίνησε πεζοπορίες και στη συνέχεια ήρθε σε επαφή με το Θεατρικό Εργαστήρι Ενηλίκων του Δήμου Αργοστολίου.

«Πήρα τηλέφωνο και ρώτησα αν υπάρχει όριο ηλικίας. Μου είπαν “μέχρι και 100 ετών μπορεί κάποιος να συμμετέχει”», είπε.

Ξεκίνησε ως μαθητής, παρακολουθώντας μαθήματα αυτοσχεδιασμού και θεατρικής έκφρασης. Μετά από τρία χρόνια του δόθηκε ο πρώτος του ρόλος: ένας υπάλληλος γραφείου τελετών στην παράσταση «Η Τελετή» του Παύλου Μάτεσι.

«Ο ρόλος κράτησε 30 δευτερόλεπτα, αλλά ήταν καθοριστικός», σημείωσε.

Με χιούμορ αποκάλυψε πως η ερμηνεία του ήταν τόσο πειστική, που δέχθηκε μέχρι και… προτάσεις για δουλειά σε γραφεία τελετών.

Από τα 30 δευτερόλεπτα στο «Τρίτο Κουδούνι»

Στη συνέχεια ήρθαν μεγαλύτεροι ρόλοι και τελικά η δημιουργία του νέου θεατρικού συλλόγου «Το Τρίτο Κουδούνι».

Ο ίδιος εξήγησε πως η ονομασία προέκυψε μέσα από τα μαθήματα αυτοσχεδιασμού.

«Ο κύριος Παπαδάτος έλεγε: “Πρώτο κουδούνι, δεν μιλάει κανένας. Δεύτερο κουδούνι, δεν κινείται κανένας. Τρίτο κουδούνι και ανοίγει η αυλαία”. Αυτή η στιγμή μου φαινόταν μαγική», είπε.

Ο νέος σύλλογος δημιουργήθηκε με στόχο να ανεβαίνουν περισσότερες παραστάσεις κατά τη διάρκεια της χρονιάς και να υπάρχει συνεχής θεατρική δραστηριότητα από τον Οκτώβριο έως τον Μάιο.

Η πρώτη παράσταση και τα επόμενα σχέδια

Η πρώτη παραγωγή του συλλόγου είναι το έργο «Πιτσιμπούργκο» της Σώτη Τριανταφύλλου, με παραστάσεις στις 22, 23 και 24 Μαΐου.

Ο Πήτερ Άραβαντινός αποκάλυψε πως η συγγραφέας θα βρεθεί στην Κεφαλονιά για την πρεμιέρα, ενώ σημείωσε ότι ήδη προγραμματίζονται νέες παραγωγές, όπως το «Καληνύχτα, μητέρα» της Μάρσα Νόρμαν και η «Ανθρώπινη Φωνή» του Ζαν Κοκτώ.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στο έργο «Ξύπνα με προτού να φύγεις» του Τάσου Αναστασιάδη, το οποίο, όπως είπε, θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά θεατρικά.

«Το θέατρο ήταν πάντα μέσα μου»

Κλείνοντας τη συζήτηση, ο Πήτερ Άραβαντινός αναφέρθηκε στις πρώτες του θεατρικές μνήμες από το κινηματοθέατρο ΡΕΞ στο Αργοστόλι και στις παραστάσεις που τον σημάδεψαν.

Θυμήθηκε τον «Γυάλινο Κόσμο» του Τενεσί Ουίλιαμς με την Άννα Φόνσου και τον Σπύρο Φωκά, αλλά και παραστάσεις με την Έλλη Λαμπέτη.

«Το θέατρο ήταν πάντα μέσα μου», είπε χαρακτηριστικά, αποδεικνύοντας πως η δημιουργία και η ανάγκη έκφρασης δεν γνωρίζουν ούτε ηλικία ούτε σύνορα.

{https://soundcloud.com/user-46829938/inkefalonia-89-2-piter}