Βόρεια και δυτικά του Ληξουρίου, όχι σε μεγάλη απόσταση από την πόλη, βρίσκεται μέσα σε πλάτωμα πεδιάδας, η Μονή της Υπαπαντής στα Βαρειά ή στο Βαρύ. Συγκεκριμένα, η μονή αυτή είναι δυτικά ένα χιλιόμετρο από το λόφο της αρχαίας πόλεως της Πάλης. Στο κάτω δε μέρος την Μονής, περνά το σημερινό κατάλοιπο του αρχαίου ποταμού – λιμάνι της αρχαίας Πάλης, που και σήμερα διατηρείται ως χείμαρρος με καλές κατεβασιές νερού.

Για τη Μονή αυτή, ο ιστοριοδίφης Ηλίας Τσιτσέλης, αναφέρει πως το 1721 υπήρχε εκεί ένας ερειπωμένος ναΐσκος που ανήκε στον Αναστάσιο Ν. Δεφαράνα. Αυτός παραχώρησε το ναό στον ιερέα Ζαφείριο Περδικάρη, που αργότερα ονομάστηκε Περδικάρης Ζαφειρόπουλος, ο οποίος τον επισκεύασε και ιερουργούσε σε αυτόν. Ο ιερέας υπήρξε κτήτορας της Μονής και μόνασε σε αυτή έως και το 1760, όπου και κοιμήθηκε για την άλλη ζωή. Άφησε δε εκτελεστή της διαθήκης του τον προύχοντα Μαρίνο Χαριτάτο, γιʼ αυτό οι Χαριτάτοι είχαν για πολλά χρόνια την εποπτεία και την προστασία της μονής. Το 1853 ο Δημήτριος Χαριτάτος ανέθεσε όπως ήταν φυσικό λόγω της οικογένειας Ζαφειρόπουλου, τη μονή στον ιερέα Ιωαννίκιο Ζαφειρόπουλο. Κάποια απόγονος των Ζαφειρόπουλων, με το όνομα Αναστασούλα, κόρη του Ανδρέα Ζαφειροπούλου, έγινε σύζυγος του Ιερέα Παναγή Γερασίμου Κολαΐτη και έτσι η μονή περιήλθε στα χέρια της οικογένειας Κολαΐτη. Σήμερα η μονή αυτή δεν έχει μοναχούς ή μοναχές, ανήκει δε κληρονομικά στην οικογένεια Κολαΐτη, όπου και τη φροντίζει. Επίσης, η οικογένεια εδώ και λίγα χρόνια προέβη σε ριζική ανακαίνιση της μονής, αφού αντικατέστησε το μετασεισμικό παράπηγμα με μπέτινο κτήριο, καθώς και την κόσμησε με ότι ήταν αναγκαίο εσωτερικά και εξωτερικά.

Η μονή είναι αφιερωμένη στην Υπαπαντή του Κυρίου και κάθε χρόνο γίνεται λαμπρή πανήγυρης την ημέρα της εορτής. Κάθε παραμονή της εορτής της Υπαπαντής του Κυρίου, γύρω στις 3 το απόγευμα, μαζεύεται πολύς κόσμος, οι ιερείς του Ληξουρίου και ψαλτάδες για τον εσπερινό της εορτής.

Ας είναι η μνήμη δυνατή στον  Αναστάσιο Κολαΐτη και στη σύζυγό του, Πολυξένη, που αδιάλειπτα φρόντιζαν το γιορτάσι της Υπαπαντής  και που η μάζωξή του μας γιόμιζε χαρά, ευλάβεια και καλή επικοινωνία. Τα παιδιά τους, η  Γιάννα και ο Παναγιώτης  και οι υπόλοιποι συγγενείς συνεχίζουν να φροντίζουν το ναό και τα πανηγύρια του,   πάντα  με την ίδια θέρμη και αγάπη, αξίες σεβασμού και μνήμης,  κληρονομημένες από τους δικούς τους παλιότερους της οικογένειας.