Η παρουσίαση, μα και η μουσική που συνόδευε την παρουσίαση του βιβλίου «Γράμματα σε έναν Σεπτέμβρη» του Σπύρου Καραβιώτη, ολοκλήρωσαν κάτι σαν συνεδρία ηρεμίας και γαλήνης. Εντόπισα εύκολα — και χωρίς τα γυαλιά μου — τον πόνο, που μεταμορφώθηκε σε υπέροχες μελωδικές νότες και στίχους.

Ήταν εκεί. Και τον ένιωσα. Τον ξέρω καλά, διότι όλοι μας, κι εγώ προσωπικά, έχουμε βιώσει στιγμές απόλυτης παρέας μαζί του. Μα τελικά αυτός μας χαράζει, μας σμιλεύει ανεξίτηλα.

Ίσως, τελικά, μας κάνει πιο πράους, πιο γαλήνιους. Και κάπως έτσι μας ωθεί να προσφέρουμε αυτό που σίγουρα εμείς — αλλά και ο κόσμος γύρω μας — έχουμε ανάγκη: ανθρωπιά, συμπόνια και αγάπη. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να είναι αλλιώς, αφού ο πόνος και η αγάπη αλληλοϋπεριέχονται. Σκεπτόμενος όλα αυτά, μου ήρθε στο νου το απόφθεγμα που λέει: αν αισθάνεσαι πόνο, ίσως είσαι ζωντανός· αν αισθάνεσαι τον πόνο του άλλου, τότε ναι — είσαι άνθρωπος. Αγαπητέ μου κ. Σπύρο, ευχή μου να είστε οικογενειακώς γεροί και να συνεχίζετε για έτη πολλά να μας οδηγείτε στο φως.

Στο φως της μουσικής, της έκφρασης, της κατανόησης και της αγάπης.

Υποκλινόμενος με σεβασμό και αγάπη,

Διονύσιος Κουταβάς