Αγαπούσε βαθιά τα λουλούδια — ίσως γιατί τους έμοιαζε: σιωπηλή δύναμη, ομορφιά που δεν επιδεικνύεται, γενναιόδωρη προσφορά. Ήταν ο ίδιος ο ορισμός της δοτικής μητέρας· μιας παρουσίας που άνθιζε μέσα από την φροντίδα, την τρυφερότητα και την ανιδιοτέλεια.

 Σήμερα, ο κόσμος μοιάζει φτωχότερος από την απουσία της — μα πλουσιότερος από όσα άφησε πίσω: ψυχές καλλιεργημένες, με αξίες σπάνιες, Ανθρώπους εξαιρετικούς, που κουβαλούν μέσα τους το αποτύπωμά της. Η αγάπη της δεν χάθηκε. Ρίζωσε. Ακέραιη, στέρεα, που γεννάει καρπούς εύχυμους, προς «βρώση» της κοινωνίας μας, σε κάθε βήμα, αυτών των με Α κεφαλαίο Ανθρώπων.

Εύχομαι η ανάμνησή της να αποτελεί παρηγοριά και φως και η ζωή της παράδειγμα, ήθους, αξιοπρέπειας, αξιοσύνης. Παράδειγμα μεγαλείου και υπομονής. Ας μείνει η ύστερη εικόνα της αυτή με το ειλικρινές γάργαρο γέλιο της που την συντρόφευσε ακόμη και στα πολύ δύσκολά της, σχεδόν μέχρι τέλους.

Βάνια Σαμόλη