Στο τραπέζι μπήκαν όλα όσα βαραίνουν τη δημόσια ζωή. Το θέμα των υποκλοπών με το Predator, οι σκιές γύρω από τον ΟΠΕΚΕΠΕ αλλά και μια γενικότερη αίσθηση ότι κάτι δεν λειτουργεί σωστά στους θεσμούς. Και πάνω απ’ όλα τα κατ’ εξακολούθηση πλήγματα στη δικαιοσύνη. Και δεν πρόκειται για πολιτική κριτική αλλά για μια βαθύτερη ανησυχία ακόμη και του πολίτη που δεν ασχολείται με την πολιτική. Αν ο πολίτης δεν πιστεύει ότι θα βρει το δίκιο του, τότε δε μένει τίποτε όρθιο. Οι καθυστερήσεις, οι σκιές, η αίσθηση επιλεκτικότητας, δεν είναι τεχνικά ζητήματα αλλά βαθύτατες πληγές στη δημοκρατία.

Και μέσα σε αυτό το κλίμα, ξεκαθαρίζει και κάτι ακόμα, πιο πολιτικό και πιο ουσιαστικό: γιατί οι δρόμοι με τη Νέα Δημοκρατία δύσκολα μπορούν να συναντηθούν. Και δεν θα συναντηθούν, όχι από διάθεση άρνησης, αλλά γιατί υπάρχουν βαθύτατες διαφορές. Πως να υπάρξει σύγκλιση όταν σε κρίσιμα ζητήματα, όπως οι υποκλοπές ή η λειτουργία θεσμών όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν υπάρχουν απαντήσεις; Όταν η διαφάνεια αμφισβητείται και η λογοδοσία είναι ανύπαρκτη; Και ακόμη περισσότερο, όταν υπάρχει τόσο διαφορετική αντίληψη για τη δικαιοσύνη και για το πόσο ανεξάρτητη πρέπει να είναι και πόσο γρήγορα και καθαρά πρέπει να αποδίδεται το δίκαιο.

Δεν είναι μόνο πολιτικές οι διαφωνίες. Είναι μια εντελώς διαφορετική αντίληψη για το πως λειτουργούν οι δημοκρατίες. Και οι δημοκρατίες λειτουργούν με θεσμική ισορροπία και συναινέσεις με ουσία, όχι με συγκεντρωτική και κλειστή διαχείριση εξουσίας.

Οι δηλώσεις του Κυβερνητικού εκπροσώπου περί μη συγκυβέρνησης, που συνέπεσαν με τις ημέρες του συνεδρίου, άνοιξαν ουσιαστικά τη συζήτηση με έναν τρόπο απόλυτο. Και η απάντηση του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν απλώς μια αντίδραση για τις εντυπώσεις. Ήταν και είναι μια προσπάθεια να μπει το ζήτημα στη σωστή του βάση: ότι το θέμα δεν είναι οι ταμπέλες των συνεργασιών, αλλά οι όροι τους. Και όσο ζητήματα όπως οι θεσμοί, η διαφάνεια και η Δικαιοσύνη παραμένουν ανοιχτά, τόσο δεν υπάρχει πιθανότητα κοινής πορείας.

Εύα Φιλιππάτου