Τα συλλυπητήρια μηνύματα και οι συγκινητικοί αποχαιρετισμοί αναδεικνύουν το ήθος, την προσφορά και τη ζεστή παρουσία του, στοιχεία που τον έκαναν ιδιαίτερα αγαπητό σε όλους.

Το INKEFALONIA.GR εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια και εύχεται δύναμη στους οικείους για την αιφνίδια απώλεια.

Σάββας Σαββαόγλου - Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου 

Κι έτσι ξαφνικά από το πουθενά πρέπει να δεχθούμε ότι δε θα ξανακούσουμε τη βροντερή φωνή σου, δε πρόκειται να γελάσουμε δυνατά με τα αστεία σου, δε πρόκειται να «μαλώσουμε», να αλληλοπειραχτούμε, να κουβεντιάσουμε όχι μόνο για τα της νομικής αλλά επί παντός επιστητού όπως σου άρεσε.

Αγαπημένε συνάδελφε και φίλε, γλυκέ άνθρωπε Νίκο Μανουσάκη, η καρδιά μας ράγισε σήμερα. Να ευχηθώ και να προσευχηθώ Εκείνος για τον οποίο τόση κουβέντα είχαμε κάνει, να σε δεχτεί στην γλυκιά του αγκαλιά.

Θα μας λείψεις αλλά δε θα ξεχαστείς.

Γεράσιμος Γαβριελάτος

O Νίκος Μανουσάκης υπήρξε ένας εξαιρετικός άνθρωπος και κυρίως υπήρξε ένας συνάδελφος με λόγο αναφοράς για εμένα.
Όταν μετά από πολλά χρόνια απουσίας επέστρεψα στο νησί και ξεκίνησα να ασκώ τη δικηγορία. Ήμουν άγνωστος, ήμουν νέος και με “αρκετές φήμες” να συνοδεύουν το ερώτημα -ποιος είναι αυτός;-.

Ο Νίκος δεν ήταν από αυτούς. Ο Νίκος από την πρώτη ημέρα μ’ αποκάλεσε “συνάδελφε”. Δεν μ’ είπε -νεαρέ, Μάκη, Γεράσιμε, Γαβριελάτε, παληκάρι μου-…
Ο Νίκος ήταν ένας ψηλός, βροντόφωνος άνθρωπος, με μια μακριά πλούσια γενειάδα και γυαλιά που χαμήλωνε για να σ’ εξετάζει διερευνητικά. Ο Νίκος είχε ένα ιδιαίτερο στύλ που παρέπεμπε σ’ Άγγλο ευγενή – σακάκι τουϊντ ή άλλο είδος μάλλινο, ζακέτα ή πουλόβερ τύπου ζιβάγκο μ’ άνοιγμα να φαίνεται η γραβάτα-, όπου ο νέος κόσμος του είχε στερήσει τα προνόμια. Πάντα έλεγε ότι ήθελε να πάρει ένα πουλόβερ “αλπάκα”.
Ο Νίκος μπορεί να σε σταμάταγε από την απέναντι πλευρά του δρόμου και να σε φώναζε να σου δώσει αμύγδαλα ή μια “-καταπληκτική ενεργειακή μπάρα!!!”. Μια φορά μάλιστα μου έδωσε μια χούφτα ενός καρπού, που αυτονόητα νόμιζα ότι ήταν αμύγδαλα, τα οποία μόλις μάσησα πέθανα από την πίκρα , καθότι ήταν κουκούτσια από βερύκοκο (ήταν μπροστά ο Σάββας που απορούσε τι έπαθα και έκανα έτσι). Το αστείο είναι ότι μπήκα και διάβαζα ότι δεν μπορείς να φας πάνω από δυο, λόγω κυανίου και εγώ είχα κατεβάσει 5-6.
Ο Νίκος ήταν ο πιο διαβασμένος, ο Νίκος πάντοτε την όρεξη είχε να αναπτύξει αρτιώς έναν νομικό ισχυρισμό, που συχνά έφερνε αμηχανία ακόμα και στους δικαστές. Ο Νίκος αντιδικούσε με σεβασμό προς τον συνάδελφό του. Στο τέλος της αντιδικίας θα σου έσκαγε και ένα χαμόγελο.

Ήμουν τυχερός διότι είχα την ευκαιρία να έχω αντιδικήσει μαζί του και μάλιστα σε μια ιδιαίτερα σοβαρή υπόθεση. Ο Νίκος σ΄αυτή την υπόθεση με “δίδαξε”.

Ο Νίκος έμπαινε στην αίθουσα και κάθε φορά ερχόταν να μου αναφέρει το “σκορ”… -Σήμερα σου βγάζω το καπέλο..-Σήμερα μ’ έσβησες…, συγκρίνοντας το ποιος από τους δύο μας είχε πετύχει την καλύτερη απόδοση ντυσίματος και στυλ. Μια αναμέτρηση που θα μου λείψει.
Ο Νίκος ήταν αυτά που σας αναφέρω, χωρίς ίχνος υπερβολής και άλλα πολλά. Ο Νίκος ήταν μια όμορφη ψυχή, ένας αγαθός γίγαντας που θα λείπει στην καθημερινότητά μας.
Ο Νίκος σήμερα “ήσυχα”, σε πλήρη αντίθεση με το λόγο του, έσβησε στο γραφείο του, εκπληρώνοντας αυτό που κάποτε είχε γράψει ο συγγραφέας-δικηγόρος Αυγερινός Ανδρέου ως “η εν πολλοίς κοινή μοίρα των δικηγόρων.”

Καλό ταξίδι φίλε Νίκο…

Παναγής Δρακουλόγκωνας

Ο αδόκητος χαμός του Νικόλα δεν στέρησε απλά έναν φίλο από εμάς ή ένα εξαίρετο συνάδελφο από το συλλογό μας. Στέρησε ένα σπουδαίο άνθρωπό από την κοινωνία μας…

Οι φίλοι του, οι συνάδελφοι, η κοινωνία του νησιού μας, από σήμερα, είμαστε φτωχότεροι…

Πριν δυο μέρες, μαζί με τον Σπυράγγελο, οπλισμένος με το θάρρος της φιλίας, της έγνοιας και της κοινής πορείας 30+ χρόνια στις δικαστικές αίθουσες, τον συμβούλευα αναφορικά με τον τρόπο που πρέπει να αντιμετωπίζει το λειτούργημα μας και να αποδέχεται τις συμπεριφορές των άλλων.

Αν και συμφώνησε με όσα είπα, σήμερα μετανιώνω για αυτά. Μετανιώνω καθόσον ποτέ δεν πρέπει να λες σε οποιονδήποτε να είναι λιγότερο αγαθός.

Μας λείπουν ήδη οι συζητήσεις, οι διαφωνίες, τα γέλια, τα πειράγματα, η καλοσύνη του…

«Έφυγε» μαχόμενος για την επιβίωση, το καλύτερο μέλλον των παιδιών του, το δίκιο των εντολέων του…

Καλό Παράδεισο ας έχει.

Αξέχαστος…

(Λάτρευε τη θάλασσα)…

Μιχάλης Μοσχονάς

Αντρέ Μπρετόν: «Ο Άνθρωπος είναι η απάντηση όποια κι αν είναι η ερώτηση».
Αυτό θα απαντούσε ο Νίκος!
Ο Νίκος της ανιδιοτέλειας και της προσφοράς, ο Νίκος της ειλικρίνειας και της ευθύτητας,ο Νίκος της φιλίας και της καλοσύνης, φτερούγισε προς την αιωνιότητα!
Ο Νίκος πάντα έτρεχε!Πολύ!
Με τα πόδια, τη μηχανή, το αυτοκίνητο,μα πάνω από όλα με τη σκέψη του!
Είχε απορίες, ερωτήματα και θάρρος να τα εκθέτει,
Ακόμη και στην « ….πολλή συνάφεια του κόσμου..».
Επειδη η καρδιά του Ηταν καθαρή μιλούσε μ αυτή.
Γιατι ο Νίκος είχε κάνει πράξη καιρό τώρα το
«Καρδία συντετριμμένη και ταπεινωμένη ο Θεός ουκ εξουθενώσει».

ΓΙΑΤΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ!

Γιάννης Λυκούδης

Από το μεσημέρι που μάθαμε το αιφνίδιο “φευγιό” του Νίκου, έχουμε όλοι παγώσει.
Ο ψηλός με την βροντερή φωνή και το περίεργο ντύσιμο δεν ήταν απλά άλλος ένας συνάδελφος. Ήταν ένα σπάνιο είδος ανθρώπου, που εκλείπει, καλοκάθαγος, πρόσχαρος, χειμαρρώδης, μα πάνω από όλα ΑΝΘΡΩΠΟΣ δοτικός.
Αν ζητούσες την βοήθεια του για κάποιο θέμα, μπορούσε να κάτσει όλη νύχτα να το ψάξει για να σε βοηθήσει. Του έλεγα “άστο ρε Νικόλα θα το βρω μόνος μου, μην ψάχνεις άλλο” αλλά αυτός δεν σταμάταγε, μέχρι να μου στείλει την απάντηση.
Δε μπορώ να πιστέψω ότι δε θα τον ξαναδώ να μπαίνει σαν “σίφουνας” στο Ακροατήριο και να ψάχνει την υπόθεση του ή να τηλεφωνεί και να λέει “κρατήστε την λίγο, είμαι στον δρόμο”.
Ούτε ότι δεν θα λάβω mail με κάποια απόφαση που βρήκε στο διαδίκτυο, τις νύχτες που έψαχνε, και μου την έστειλε γιατί θα μπορούσε να με ενδιαφέρει. Ούτε ότι δε θα μου χαρίσει κάποιο βίβλιο, λέγοντας μου : “εσένα αυτό θα σου αρέσει”.
Την τελευταία φορά που σε είδα, σου είπα : “Νίκο έλα να τελειώσουμε το μισθωτήριο, γιατί θα τελειώσει η διάρκεια της μίσθωσης”.
Τελικά δεν τέλειωσε η μίσθωση, αλλά τέλειωσε η ζωή…
Και με άφησες ρε μπαγάσα να το τελειώσω μόνος.
Και είναι τόσο άδικο για σένα…
Καλό ταξίδι Νίκο.
Εύχομαι και ελπίζω ότι εκεί που πήγες θα είναι καλύτερα από ότι εδώ.
Καλή αντάμωση.

Γεράσιμος Θεοδωράτος

Είχες φίλε Νίκο Μια ευαίσθητη καρδιά. Με απέραντη αθωότητα παρά την σκληρότητα της καθημερινοτητας... Στο γραφείο μου άφησες ένα σακουλάκι Και μας είχες πει και να μην περνούσες να ταΐζουμε τον σκύλο μου. Δεν ήξερες δεν ξέραμε ότι δεν θα ξαναπερασεις...

Μου είχες χαρίσει και ένα βιβλιο για το Άγιο Φως... Και βάλθηκες φίλε νέος να τραβήξεις για εκεί... Συγχώρεσε με για όσα δεν πρόλαβα να σου πω το ξέρω όμως ότι τα ένιωθες Γι’ αυτό και ανάμεσα μας πάντα υπήρχε σεβασμός και εκτίμηση.

Αντίο φίλε...