Η φτελιά που έγινε σύμβολο!

Είναι πραγματικά απορίας άξιο το πώς φτάσαμε στο σημείο η πολιτική ανάλυση να «παράγεται» με το πάτημα ενός κουμπιού, μέσα από πλατφόρμες τεχνητής νοημοσύνης, χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Προφανώς, ο στόχος δεν είναι ο διάλογος, αλλά η κατασκευή ενός τεχνητού αφηγήματος που στερείται ουσίας, αλλά περισσεύει σε «χοντροκομμένες» κορώνες.

Ταλαιπωρούμε τα πληκτρολόγια και, κυρίως, το αναγνωστικό κοινό, ανακυκλώνοντας ανούσιες αντιπαραθέσεις.

Ας μην ξεχνάμε ότι πολιτική ανάλυση σημαίνει επιχειρήματα, πολιτική σκέψη και, κυρίως, απτά αποτελέσματα. Εδώ, όμως, το μόνο «αποτέλεσμα» είναι η εμμονική προσπάθεια να κοντύνουν τον πολιτικό αντίπαλο.

Ας θυμηθούμε, λοιπόν, μια βασική αρχή, στην πολιτική, όπως και στη ζωή, δεν κερδίζεις ύψος κονταίνοντας τους γύρω σου. Κερδίζεις μόνο όταν οι δικές σου προτάσεις έχουν το απαιτούμενο εκτόπισμα.

Και επειδή η πολιτική μετατράπηκε, για τις ανάγκες του κειμένου, σε δενδροκομία, ας δούμε και την απλή πραγματικότητα! Μια φτελιά στην οδό Σιτεμπόρων, μεταφυτευμένη σε ένα νέο περιβάλλον, χρειάζεται χρόνο για να προσαρμοστεί. Χρειάζεται φροντίδα, υπομονή και ίσως λίγη... καλημέρα. Οι «όψιμοι οικολόγοι» της ανάλυσης, εκείνοι που παίρνουν το αυτοκίνητο ακόμα και για να διανύσουν εκατό μέτρα, ας κατανοήσουν το αυτονόητο: κάθε αλλαγή έχει τους δικούς της ρυθμούς!

Η βιασύνη να βγάλουμε το δέντρο (ή τον αντίπαλο) «ξερό» επειδή δεν ακολουθεί τους δικούς μας, επιθετικούς χρόνους, δεν είναι πολιτική. Είναι παραβίαση της φυσικής διαδικασίας. Είναι η ίδια ακριβώς παραβίαση που επιχειρούν κάποιοι στην πολιτική διαδικασία να βαφτίσουν το άσπρο μαύρο, επειδή έτσι εξυπηρετείται η ρητορική τους.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, τις φτελιές να ριζώσουν και την πολιτική να επιστρέψει στο πεδίο των ιδεών, μακριά από τα «αλγόριθμα» της σκοπιμότητας. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, ο πολίτης δεν ψάχνει για συμβολισμούς σε ξεραμένα φύλλα, αλλά για διοίκηση με ρίζες, σταθερότητα και αλήθεια!