Συνένωση δυνάμεων ή συνένωση αδυναμιών;

Στην πολιτική, η αριθμητική δεν αρκεί. Οι ψήφοι δεν προστίθενται μηχανικά. Η κοινωνία κινητοποιείται όταν βλέπει μια ιδέα που την εμπνέει, ένα σχέδιο που την πείθει, μια προοπτική που της δημιουργεί προσδοκίες. Η πολιτική δεν είναι πρόσθεση. Είναι πολλαπλασιασμός.  

Ο Αλέξανδρος Παντελειός έχει επενδύσει πολιτικά στην εικόνα του νέου και του άφθαρτου. Ο Γιάννης Λυκούδης, από την άλλη, εκφράζει μια συνέχεια προσώπων και αντιλήψεων που συνδέθηκαν με τη διοίκηση του Δήμου τα προηγούμενα χρόνια ενώ είναι γνωστή και η πολιτική του ταυτότητα ως μέλους και υποστηρικτή της Νέας Δημοκρατίας. Η συνύπαρξη των δύο δεν είναι από μόνη της ούτε θετική ούτε αρνητική. Δημιουργεί όμως εύλογα ερωτήματα.

Μπορεί το «νέο» να παραμείνει νέο όταν συμπορεύεται με το «παλιό»; Και αντίστροφα, ποια ακριβώς είναι η καινούργια πρόταση που προκύπτει από αυτή τη συνάντηση;

Οι απαντήσεις δε θα δοθούν από ένα βίντεο ούτε από έναν συμβολικό περίπατο πάνω σε μια γέφυρα. Θα δοθούν από τις ιδέες που θα παρουσιαστούν, από το πρόγραμμα που θα κατατεθεί και από την ικανότητα αυτής της προσπάθειας να δημιουργήσει κοινωνικό πολλαπλασιασμό και όχι απλώς πολιτική συγκόλληση.

Γιατι, για να το πούμε λαϊκά, προς το παρόν οι πολίτες σκέφτονται ότι αυτή η συγκόλληση επιχειρείται λόγω έλλειψης στελεχιακού δυναμικού στις δύο αυτές παρατάξεις. Αν δεν είχαν αυτό το πρόβλημα θα επέλεγαν αυτή τη σύμπραξη ή θα προχωρούσαν αυτόνομα;