Μία καλή μου φίλη, αναπολώντας τα παιδικά της χρόνια με τα αδέλφια της, μου είπε «αυτό που μας ένωσε ήταν η φτώχεια». Η φράση αυτή τριγυρνούσε για καιρό στο μυαλό μου προσπαθώντας να την ερμηνεύσω και ύστερα θυμήθηκα την φράση του Αριστοτέλη «η φτώχεια είναι έλλειψη πολλών πραγμάτων και η απληστία όλων». 

Πόσες φορές έχουμε ρωτήσει το παιδί μας «τί έγραψες σήμερα στο τέστ;» και πόσες φορές ρωτήσαμε «πώς ένιωσες σήμερα στο σχολείο;». Στην σχολική καθημερινότητα, όλοι, γονείς και εκπαιδευτικοί, αγωνιούμε για την ύλη, τους βαθμούς και τις εξετάσεις. Ωστόσο, σε έναν κόσμο που αλλάζει γρήγορα, τα παιδιά μας δεν χρειάζονται μόνο γνώσεις. Χρειάζονται εφόδια για να σταθούν με ασφάλεια, να συνεργαστούν, να εκφραστούν και να προσαρμοστούν. Οι ήπιες δεξιότητες είναι αυτό το «αόρατο» κεφάλαιο που, όσο νωρίτερα καλλιεργηθεί, τόσο πιο στέρεες βάσεις θα δώσει για το μέλλον τους και θα το συνοδεύσει σε όλη τους τη ζωή.

Συχνά, στο άκουσμα της φράσης «Ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες» οι γονείς ανησυχούν, σκεπτόμενοι ότι μπορεί και το δικό τους παιδί να ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Το γεγονός ότι υπάρχει άγνοια ή σε πολλές περιπτώσεις ημιμάθεια δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο την κατάσταση σε περίπτωση που ένα παιδί μπορεί πράγματι να έχει ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, καθώς η δυσκολία να αποδεχτούν ότι χρειάζεται βοήθεια κρατά τα χέρια των γονέων δεμένα. Βήμα-βήμα όμως…

Μερικές φορές, οι πιο σημαντικές πράξεις δεν είναι αυτές του πίνακα, αλλά εκείνες της καρδιάς.

Οικογένειες παιδιών με αναπηρία: Ζητώντας βοήθεια

Η γονεϊκή αγάπη προς τα παιδιά είναι ένα συναίσθημα φυσικό, σχεδόν αυτονόητο. Θέλουμε να τα βλέπουμε να προοδεύουν, να τα καταφέρνουν, να είναι ευτυχισμένα. Όμως, κάπου ανάμεσα στην αγάπη και στην επιθυμία μας να «πετύχουν», μπορεί να χαθεί κάτι εξίσου σημαντικό: η αποδοχή. Γιατί η αληθινή αγάπη δεν εκφράζεται μόνο όταν το παιδί μας τα πηγαίνει καλά, αλλά κυρίως όταν δεν τα καταφέρνει όπως θα θέλαμε, όταν είναι διαφορετικό, όταν παλεύει, όταν ακολουθεί τον δικό του δρόμο.

Η ζωή περιλαμβάνει τόσες χαρές όσα και προβλήματα. Ένα πρόβλημα μπορεί να περιγραφεί ως έναν βαθμό αντικειμενικά (π.χ. έκλεισε η επιχείρηση στην οποία εργάζομαι κι έμεινα ξαφνικά άνεργος), ωστόσο η σημασία του έγκειται σε πολύ μεγάλο βαθμό στον τρόπο με τον οποίο το αντιμετωπίζουμε. Έτσι, η στάση των γονέων απέναντι στις δυσκολίες που μπορεί να παρουσιάζει ένα παιδί, έχει καθοριστική σημασία, και αφορά τόσο στην αναγνώριση όσο και στην αντιμετώπισή τους.

Η 1η Ιουνίου, Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού, είναι μια υπενθύμιση για όλους μας ότι τα παιδιά χρειάζονται χρόνο και φροντίδα. Χρόνο για να ανακαλύψουν τον κόσμο γύρω τους, για να παίξουν, να ονειρευτούν, αλλά και για να εξελιχθούν μέσα από τις εμπειρίες της καθημερινότητας. Το καλοκαίρι μάς προσφέρει αυτή την πολύτιμη ευκαιρία.

Περιφερειακή Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ιονίων Νήσων

Σε έναν κόσμο που καθημερινά τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, πολλές φορές θεωρούμε την επικοινωνία δεδομένη.