Υπάρχουν περίοδοι που οι κοινωνίες δεν καταρρέουν με κρότο, αλλά με ψίθυρο. Όχι μέσα από πολέμους και ερείπια, αλλά μέσα από ένα αργό, σχεδόν ανεπαίσθητο άδειασμα της ψυχής. Ένα ψυχικό κενό που ζητά διαρκώς να γεμίσει — και ποτέ δεν χορταίνει, ένα ψυχικό κενό που δεν αντέχει τη σιωπή.