Με την οικογένειά σου … μια ήσυχη οικογένεια, ανενόχλητη, έντιμη.

Ένα παιδί ήσουν ... Δεκαοχτώ χρονών ...

Που δεν ενόχλησε ποτέ κανέναν.
Που δεν έδωσε ποτέ δικαιώματα.

Και αίφνης ¨έφυγες¨.

Συγχώρεσέ μας Μυρτώ.

Όχι για εκείνη τη νύχτα ... ούτε για το ξημέρωμα της νέας ημέρας που δεν ήλθε για εσένα ... η Δικαιοσύνη θα κρίνει ... και εσύ σίγουρα ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΙΣ ... 

Συγχώρεσε όμως για όλα τα άλλα ...

και ναι μεν η ευθύνη των άλλων ΔΕΝ μειώνει την ΠΟΙΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΚΗ ΑΡΧΗ, ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΩΝ ... 

πλην όμως το κακό δεν έρχεται ξαφνικά.

Το κακό, σχεδόν πάντα, διαφαίνεται 

Και όλοι — ΝΑΙ, όλοι — κάτι ακούσαμε ...κάτι είδαμε ...

Και όμως ΣΙΩΠΗΣΑΜΕ ... Κοιμηθήκαμε. ... Γιατί έπρεπε να κοιμηθούμε. ... Γιατί το πρωί είχαμε δουλειά.

Κάποτε, στα μυθιστορήματα: «όλοι για έναν».

Σήμερα, στην πραγματικότητα; ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ.

Και το κακό μεγαλώνει ... θεριεύει.

Και σε πέταξαν … σε άφησαν μόνη … και εκεί χάθηκε ο χρόνος … έσβησαν όλα …

Και οι ένοχοι πολλοί … Οι «δεν ξέρω» … Οι «δεν είδα» … Οι «δεν είναι δική μου δουλειά».

Βλέπεις Μυρτώ, ¨εδώ¨ δεν τιμωρούνται αυτοί που βάζουν τις νάρκες, ΤΙΜΩΡΟΥΝΤΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΙΣ ΠΑΤΟΥΝ.

Και οι άλλοι; Δείχνουν. Σχολιάζουν. Γράφουν.

Και κάποιοι άθλιοι, κάτω από μια φωτογραφία σου, μια φωτογραφία που κάποιοι με σαρκοβόρα διάθεση ΔΙΑΛΕΞΑΝ …. Όχι γιατί ήσουν αυτή, αλλά γιατί τους ΒΟΛΕΥΕ ... σχόλια άθλια …

Πόσα κορίτσια σήμερα ανεβάζουν φωτογραφίες; Πόσα πρόσωπα βαμμένα υπάρχουν παντού;

Αλλά εκεί στάθηκαν οι υποκριτές .. για να ¨κρίνουν¨ αυτοί  … οι τάχα αναμάρτητοι  … 

Δεν κατάλαβαν.

Δεν κατάλαβαν ότι δεν ήσουν εικόνα.Ήσουν ΠΑΙΔΙ.

Δεκαοχτώ χρονών.

Με όνειρα.

Που έσβησαν.

ΑΔΙΚΑ.
ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΔΙΚΑ.

Συγχώρεσέ μας Μυρτώ.

Τώρα φεύγεις.

Πας στη ¨γειτονιά των αγγέλων¨.

ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΞΙΖΑΜΕ.

Μια κοινωνία που έμαθε να κοιτάει — όχι να βλέπει.

Να ακούει — χωρίς να ακούει.
Να μιλά — χωρίς να λέει.

Να σιωπά, ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ...

Μάθαμε να ζούμε δίπλα στον κίνδυνο σαν να είναι φυσιολογικός.

Και όταν έρθει το κακό… τάχα να ¨πέφτουμε από τα σύννεφα¨.

ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ.

Γιατί μέσα μας ξέραμε.

Αλλά δεν θέλαμε να χαλάσουμε την ησυχία μας.

ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΕΓΚΛΗΜΑ.

Και το κακό ΘΑ ΞΑΝΑΣΥΜΒΕΙ …

Γιατί δεν αλλάζουμε. Γιατί δεν θέλουμε να αλλάξουμε.

Γιατί η ευθύνη πονάει.

Και προτιμάμε να δείχνουμε.

Πάντα κάποιον άλλον.

Ποτέ εμάς.

Και έτσι … ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΚΑΚΟ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ.

Κάπου ... Σε ένα άλλο δωμάτιο ..σε μια άλλη γειτονιά ...

Σε ένα άλλο παιδί ... Και εμείς;

Και πάλι ΘΑ ΣΩΠΑΣΟΥΜΕ.

Συγχώρεσέ μας Μυρτώ …

Και αύριο θα ξυπνήσουμε … θα πάμε στις δουλειές μας ... και μετά… ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ.

Όπως ξεχάσαμε την Ελένη στη Ρόδο … .
Όπως ξεχάσαμε την Κυριακή που δεν την βοήθησε η Αστυνομία .

Και μετά; Στην ομίχλη του χρόνου χάνονται όλα ...

Συγχώρεσέ μας, Μυρτώ.

Αν μπορείς.

Και όλα τα σκουριασμένα γρανάζια τούτης της ξεχαρβαλωμένης μηχανής, που κάποιοι το λένε ¨ΣΥΣΤΗΜΑ¨ ….

Ταπεινός αντιγραφέας των ήχων της σιωπής …

Γεράσιμος Βασ. Θεοδωράτος