Η χαμένη ευκαιρία της αντιπολίτευσης
Η επανεκλογή του Νικόλα Βαλλιανάτου στη θέση του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Αργοστολίου ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενη, στο πλαίσιο της εκ νέου συγκρότησης του προεδρείου, όπως προβλέπει η νομοθεσία. Ωστόσο, πέρα από το τυπικό της διαδικασίας, η συγκεκριμένη εκλογή αποτελεί και μια αφορμή για ορισμένες πολιτικές διαπιστώσεις.
Ο Νικόλας Βαλλιανάτος είναι ένας από τους πλέον έμπειρους αυτοδιοικητικούς της Κεφαλονιάς. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που ανδρώθηκε πολιτικά μέσα στην κοινωνία και στην καθημερινή τριβή με τα προβλήματα των πολιτών. Δεν προέκυψε από έτοιμες πολιτικές «μήτρες». Έχτισε τη διαδρομή του βήμα-βήμα, μέσα από τη συμμετοχή του στα κοινά.
Η μεγάλη του καταξίωση ήρθε κατά τη θητεία του ως προέδρου του Νομαρχιακού Συμβουλίου Κεφαλονιάς, με νομάρχη τον Διονύση Γεωργάτο. Όσοι είμαστε λίγο πιο παλιοί στα πράγματα, θυμόμαστε εκείνη την περίοδο και γνωρίζουμε ότι η εύρυθμη λειτουργία του Νομαρχιακού Συμβουλίου οφειλόταν σε σημαντικό βαθμό στον τρόπο με τον οποίο ο Νικόλας Βαλλιανάτος ασκούσε τα καθήκοντά του. Με νηφαλιότητα, θεσμικότητα και διάθεση συνεννόησης, είχε καταφέρει να κερδίσει όχι μόνο την εκτίμηση της παράταξής του, αλλά και τον σεβασμό της αντιπολίτευσης.
Παρότι η πολιτική του διαδρομή συνδέθηκε με το ΠΑΣΟΚ, ουδέποτε αντιμετωπίστηκε με κομματικές παρωπίδες. Αντιθέτως, ακόμη και αυτοδιοικητικοί που προέρχονται από τον χώρο της κεντροδεξιάς αναγνωρίζουν την ευθύτητα, την εντιμότητα και τη ντομπροσύνη που χαρακτήρισαν διαχρονικά την παρουσία του.
Γι' αυτό και θα περίμενε κανείς ότι η πρόσφατη διαδικασία εκλογής του προεδρείου στο Δημοτικό Συμβούλιο Αργοστολίου θα αποτελούσε μια ευκαιρία για ένα μήνυμα πολιτικής ωριμότητας και θεσμικής ενότητας. Η κοινή λογική και ο πολιτικός πολιτισμός υπαγόρευαν μια ομόφωνη εκλογή, όχι για λόγους κομματικής σκοπιμότητας, αλλά ως ελάχιστη αναγνώριση ενός προσώπου που έχει υπηρετήσει επί δεκαετίες την αυτοδιοίκηση με συνέπεια.
Αυτό, όμως, δεν συνέβη. Η επιλογή μέρους της αντιπολίτευσης να μη στηρίξει ομόφωνα την επανεκλογή του, κατά την άποψή μου, δεν πρόσθεσε κάτι στην πολιτική της παρουσία. Αντίθετα, εξέπεμψε ένα μήνυμα στείρας άρνησης, εγωισμού και πολιτικής ανωριμότητας. Μια στάση που τελικά αφαιρεί πόντους από εκείνους που την επέλεξαν και όχι από τον ίδιο τον Νικόλα Βαλλιανάτο.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, αξίζει να σημειωθεί η στάση δύο δημοτικών συμβούλων. Ο πολύπειρος Αλέξανδρος Παρίσης απέδειξε για ακόμη μία φορά ότι γνωρίζει να διαχωρίζει τις πολιτικές διαφορές από τη θεσμική ευθύνη και δεν εγκλωβίζεται σε μικρότητες. Αντίστοιχα, ο Γιάννης Κουρούκλης, ο οποίος πολλές φορές βρίσκεται πολιτικά μόνος απέναντι σε όλους, έδειξε ότι διαθέτει την εμπειρία και την πολιτική κρίση να αντιλαμβάνεται ποια είναι η ορθή στάση σε διαδικασίες που αφορούν τη λειτουργία των θεσμών.
Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις είναι αναγκαίες. Οι θεσμοί, όμως, οφείλουν να βρίσκονται πάνω από αυτές. Και όταν πρόκειται για πρόσωπα που έχουν αποδείξει στην πράξη ότι υπηρετούν τον θεσμό με σοβαρότητα και αμεροληψία, η συναίνεση δεν αποτελεί πολιτική υποχώρηση. Αποτελεί ένδειξη πολιτικού πολιτισμού.
Καλή και δημιουργική θητεία στον Νικόλα Βαλλιανάτο. Με υπομονή, δύναμη και την ίδια θεσμική συνέπεια που τον χαρακτηρίζει όλα αυτά τα χρόνια.
Νέα σελίδα του INKEFALONIA.GR στο Facebook.
Ακολούθησε το InKefalonia στο Facebook ↗
