Κάπου ανάμεσα στην ανάγκη για κριτική και στην ευκολία της μόνιμης μιζέριας, φαίνεται πως ορισμένοι συντάκτες έχουν επιλέξει οριστικά το δεύτερο. Αφορμή, τα πρόσφατα δημοσιεύματα για την περιοχή του Κουτάβου και την εικόνα της αγοράς, τα οποία περισσότερο μοιάζουν με ασκήσεις εντυπωσιασμού παρά με ουσιαστική αποτύπωση της πραγματικότητας.

Ας ξεκινήσουμε από τα «εξαφανισμένα» παγκάκια και τα ξύλινα κιόσκια. Ναι, απομακρύνθηκαν. Όχι όμως από ιδεολογική εμμονή ή αδιαφορία, αλλά γιατί είχαν καταστεί επικίνδυνα λόγω φθοράς και καιρικών συνθηκών. Η αποκατάστασή τους είναι αναγκαία και αναμενόμενη.

Το να παρουσιάζεται όμως ως ιδανική λύση η μαζική και ανεξέλεγκτη τοποθέτηση τέτοιων κατασκευών, όπως στις «ωραιοποιημένες» εικόνες τεχνητής νοημοσύνης, εγείρει εύλογα ερωτήματα. Πρόκειται για ρεαλιστική πρόταση ή για εύκολο εφέ προς δημιουργία εντυπώσεων;

Οι ίδιες εικόνες, βεβαίως, φροντίζουν να «εμπλουτίσουν» την πραγματικότητα με πλήθη οικογενειών, πλούσια βλάστηση και μια σχεδόν εξωπραγματική αίσθηση ευημερίας. Η πραγματικότητα είναι πιο απλή.

Ύστερα, οι παρεμβάσεις στην αγορά είναι πρόσφατες και η φύση έχει τους δικούς της ρυθμούς. Τα δέντρα δεν μεγαλώνουν από τη μια μέρα στην άλλη, εκτός κι αν επιλέξουμε να πληρώσουμε πολλαπλάσια ποσά για ώριμα φυτά, μετακυλίοντας το κόστος στους φορολογούμενους. Κάτι που, κατά τα άλλα, οι ίδιοι επικριτές θα ήταν οι πρώτοι που θα κατήγγελλαν.

Ακόμη πιο επιλεκτική είναι η μνήμη όταν πρόκειται για το πρόσφατο παρελθόν. Στο πίσω μέρος της αγοράς φυτεύτηκαν δέντρα, τα οποία κάποιοι φρόντισαν να καταστρέψουν μέσα σε μια νύχτα. Ποιος ευθύνεται για αυτό; Και πώς γίνεται αυτή η λεπτομέρεια να εξαφανίζεται από την αφήγηση, την ώρα που η απουσία πρασίνου χρεώνεται αποκλειστικά στον Δήμο;

Η αλήθεια είναι ότι η εικόνα της αγοράς αλλάζει. Οι ανακαινισμένες καμάρες, η απομάκρυνση επιχειρήσεων με πολιτικό κόστος και η αξιοποίηση δημοτικών κτιρίων συνθέτουν ένα διαφορετικό, πιο λειτουργικό περιβάλλον.

Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης. Υπάρχουν και μάλιστα σημαντικά. Αλλά η πρόοδος δεν μπορεί να ακυρώνεται επειδή δεν ταιριάζει με την επιθυμητή αφήγηση.

Υπάρχει, τέλος, και μια λεπτομέρεια που μάλλον περνά απαρατήρητη: η αισθητική ευθύνη δεν ανήκει μόνο στη διοίκηση. Οι ίδιοι οι επαγγελματίες της περιοχής καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα στο φυσικό και το πλαστικό, στο αυθεντικό και το πρόχειρο. Το πράσινο δεν είναι μόνο υπόθεση έργων, αλλά και νοοτροπίας.

Όσο για την «ανηλεή έκθεση στον ήλιο», ίσως αξίζει μια δεύτερη ματιά. Δίπλα ακριβώς δεσπόζει ένα αξιόλογο έργο τέχνης, που αναβαθμίζει τον δημόσιο χώρο και δίνει ταυτότητα στο σημείο. Αλλά αυτά σπανίως χωρούν σε αφηγήσεις που έχουν ήδη αποφασίσει το συμπέρασμά τους.

Εν τέλει, οι συγκρίσεις δεν χρειάζονται τεχνητή νοημοσύνη για να είναι πειστικές. Υπάρχουν οι εικόνες του «πριν» και του «μετά». Και αυτές, όσο κι αν ενοχλούν, λένε συνήθως την πιο καθαρή ιστορία.