Κι όμως, τις τελευταίες ημέρες βλέπουμε να στήνεται ένα αφήγημα που λέει πως «ο δήμαρχος είναι απών» επειδή δεν βγαίνει καθημερινά στα κανάλια και στα μικρόφωνα. Ότι η σιωπή του είναι πρόβλημα. Ότι έπρεπε να μιλήσει περισσότερο.

Ας το δούμε λίγο πιο ψύχραιμα.

Σε τέτοιες στιγμές, η συνεχής δημόσια έκθεση δεν είναι απαραίτητα ευθύνη. Πολλές φορές είναι το αντίθετο: είναι επικοινωνιακή εκμετάλλευση. Είναι η ανάγκη κάποιων να φανούν, να τοποθετηθούν, να μπουν στο κάδρο μιας τραγωδίας που δεν τους ανήκει.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε για ένα απλό πολιτικό θέμα. Μιλάμε για μια ανθρώπινη απώλεια που ακόμα διερευνάται. Με ανοιχτά ερωτήματα. Με αρχές που κάνουν τη δουλειά τους.

Τι θα πρόσφερε, πραγματικά, μια καθημερινή δήλωση;
Περισσότερη ουσία ή περισσότερη ένταση;

Η δημοτική αρχή, από την πρώτη στιγμή, επέλεξε έναν άλλο δρόμο.
Τον δύσκολο, αλλά υπεύθυνο δρόμο.

Χωρίς μεγάλα λόγια, χωρίς εμφανίσεις για τις κάμερες, συνεργάζεται με τις αρμόδιες αρχές ώστε να γίνει σωστά η έρευνα. Να αποδοθεί δικαιοσύνη. Να βρεθούν τα βαθύτερα αίτια. Να γίνουν οι έλεγχοι που πρέπει, εκεί που πρέπει.

Αυτό είναι παρουσία. Όχι τα μικρόφωνα.

Η λογική ότι «αν δεν μιλάς, είσαι απών» είναι επικίνδυνα απλοϊκή. Γιατί μετατρέπει μια τραγωδία σε πεδίο εντυπώσεων. Σαν να μετριέται η ευθύνη με δηλώσεις και όχι με πράξεις.

Και ας είμαστε ειλικρινείς: αν ο δήμαρχος έβγαινε κάθε μέρα στα κανάλια, πάλι κάποιοι θα τον κατηγορούσαν. Ότι κάνει δημόσιες σχέσεις. Ότι εκμεταλλεύεται το θέμα. Ότι «παίζει πολιτικά παιχνίδια».

Άρα το πρόβλημα δεν είναι η σιωπή.
Το πρόβλημα είναι ότι κάποιοι θέλουν φασαρία.

Όμως υπάρχουν στιγμές που η σιωπή δεν είναι απουσία.
Είναι στάση ευθύνης.

Είναι επιλογή να μην μπεις στο πανηγύρι της υπερπληροφόρησης. Να μην εργαλειοποιήσεις τον πόνο. Να αφήσεις τη δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της χωρίς πίεση και χωρίς επικοινωνιακά παιχνίδια.

Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από περισσότερα λόγια.
Έχει ανάγκη από αλήθεια, σοβαρότητα και αποτέλεσμα.

Και αυτά δεν κρίνονται στα πάνελ.
Κρίνονται στο τέλος, όταν πέσουν τα φώτα.