Είναι σαν να τους βλέπω! Κάπου εκεί, ανάμεσα σε «συνολικές κρίσεις», «πόλεις ταλαιπωρίας» και «χαμένες καθημερινότητες», σκυμμένοι πάνω από το πληκτρολόγιο να δίνουν εντολή στην τεχνητή νοημοσύνη: «Δώσε μου την πιο μαύρη εκδοχή της πόλης και βάλε κι άλλο λίγο δράμα, μη μας μείνει τίποτα όρθιο!»

Έτσι, με ένα copy–paste απαισιοδοξίας, ξεκινά η μεγάλη κατρακύλα: όλα γκρίζα, όλα βαριά, όλα… τελειωμένα. Μόνο που υπάρχει μία μικρή τεχνική λεπτομέρεια. Εκεί έξω, στην πραγματική ζωή, το Αργοστόλι δεν πήρε χαμπάρι ότι «χάνεται»!

Γιατί την ίδια ώρα που κάποιοι γράφουν επικήδειους, κάποιοι άλλοι κάνουν τον πρωινό τους περίπατο στον Κούταβο, πριν τη δουλειά, και ξελαμπικάρουν κανονικότατα! Χωρίς δραματικές μουσικές υπόκρουσεις. Κάποιοι πίνουν τον καφέ τους στην παραλιακή, στο Λιθόστρωτο, στις πλατείες, γελάνε, συζητάνε, ζουν. Όχι, δεν «υπομένουν» την πόλη, την απολαμβάνουν. Και προσέξτε, το πιο εξωφρενικό, περνάνε και περνάμε καλά! Με τα φιλαράκια μας. Καθημερινά. Χωρίς άδεια από κανέναν «αναλυτή παρακμής».

Πηγαίνουμε στον κινηματογράφο, στις θεατρικές παραστάσεις (ναι, γίνονται και τέτοιες!), παίζουμε σκάκι στα τουρνουά, τρέχουμε στο υπερσύγχρονο ταρτάν μας ενώ κάποιοι, πιο τολμηροί, τρέχουν και στο backyard ultra και μας θυμίζουν τι θα πει αντοχή (όχι μόνο στη ζωή αλλά και στα… άρθρα καταστροφής).

Σε λίγο θα καμαρώνουμε και τα Βεργώτεια, παρακολουθούμε τις υψηλού επιπέδου εκδηλώσεις της Φιλαρμονικής, συμμετέχουμε στις εκδηλώσεις των πολιτιστικών σωματείων, βλέπουμε τοπικό ποδόσφαιρο και μπάσκετ ενώ γεμίζουν οι παιδικές φωνές τα καλλιτεχνικά σχήματα του Δήμου. Και μέσα σε όλα αυτά, κρατηθείτε, τολμάμε να απολαμβάνουμε και τη φύση. Ναι, αυτή την «καταρρέουσα» φύση που εξακολουθεί να είναι πλούσια, ζωντανή και απλόχερη.

Αλλά όχι. Σύμφωνα με το άρθρο ή όπως αλλιώς βαρύγδουπα το βάφτισαν, όλα αυτά μάλλον είναι ψευδαισθήσεις. Μάλλον δεν υπάρχουν. Μάλλον πρέπει να σταματήσουμε να γελάμε, να βγαίνουμε, να ζούμε και να αρχίσουμε να ανησυχούμε οργανωμένα. Ή, ακόμα καλύτερα, να μετακομίσουμε όλοι στην… ιδανική πόλη των συντακτών. Που είναι τόσο αληθινή όσο και η συντακτική ομάδα!!

 Βρε άσ’ τους να σονάρουν!  Στην Κέρκυρα θέλουν να μας πάνε να μας «κρεμάσουνε», μας εμείς θα τραγουδάμε μέχρι να φτάσουμε! Στο τέλος όμως, το βλέπω, θα μείνουν με το σκοινί στο χέρι!