Πέντε τοις εκατό αύξηση. Μόνο στους επαγγελματίες. Όχι στα νοικοκυριά.
Μιλάμε για 25 ευρώ σε σύνολο 500€.
Ούτε έναν καφέ την εβδομάδα δηλαδή.

Ο Δήμαρχος όμως δεν έμεινε στο ποσό. Πήγε στην ουσία.
Καύσιμα πάνω. Κόστη πάνω. Ακρίβεια παντού.
Και οι δήμοι; Υποχρεωμένοι να ισορροπούν σε τεντωμένο σκοινί.

Με ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς.
Όχι «βλέπουμε και κάνουμε». Όχι «θα τα βρούμε στην πορεία».
Λογαριασμός. Σοβαρός. Και πληρωμένος.

Και μέσα σε όλη αυτή την αβεβαιότητα, μια συνειδητή επιλογή.
Να μην αγγιχθούν τα νοικοκυριά.
Να προστατευτεί ο κόσμος που ήδη πιέζεται.
Γιατί, όσο κι αν κάποιοι το ξεχνούν, οι επαγγελματίες έχουν και σπίτια.
Δεν ζουν στα μαγαζιά τους.

Η αντιπολίτευση ζήτησε μειώσεις. Ωραίο ακούγεται. Ποιος δε θέλει μειώσεις;
Το θέμα είναι ποιος πληρώνει μετά τον λογαριασμό.
Γιατί τα νούμερα δεν συγκινούνται από προτάσεις.
Δεν λυγίζουν από ανακοινώσεις.
Είναι πεισματάρικα. Βγαίνουν ή δεν βγαίνουν.

Ο Δήμος δεν έχει αποθεματικό. Δεν έχει «μαξιλάρι». Δεν έχει κρυφό κουμπαρά.
Έχει έσοδα και έξοδα. Τόσο απλά. Αν δεν ισορροπήσουν, δεν κινείται τίποτα.
Ούτε τα αυτονόητα. Ούτε… η βενζίνη για τα οχήματα.

Σε άλλα νησιά, όπως η Ζάκυνθος και η Κέρκυρα, οι αυξήσεις έφτασαν μέχρι και το 180%. Εκατόν ογδόντα. Όχι πέντε. Όχι δέκα. Και κάπου εδώ, καταλαβαίνουμε ότι η «μικρή αύξηση» δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι πραγματικότητα.

Γιατί, τελικά, διοίκηση δεν είναι να φωνάζεις όχι σε όλα. Είναι να κρατάς ισορροπίες. Να αποφεύγεις τα χειρότερα πριν γίνουν κανονικότητα. Και σε αυτή την περίπτωση, ο Δήμος δεν πήγε με το ρεύμα της υπερβολής. Πήγε με το μέτρο. Και αυτό, όσο κι αν δεν ακούγεται εντυπωσιακό, είναι σπάνιο.

Σαν να μην έφταναν αυτά, υπάρχει και το κράτος. Που καθυστερεί αποδόσεις.
Τέλη παρεπιδημούντων. Έσοδα από παραλίες.
Υποχρεώσεις που μετακινούνται αλλού.
Και ο Δήμος να περιμένει.

Μπήκε και ο επιμελητηριακός στη συζήτηση... Με τον γνωστό τρόπο. Παρατηρήσεις, αιχμές, και λίγη δόση «θα μπορούσε αλλιώς». Μόνο που η απάντηση ήταν απλή. Καθαρή. Σχεδόν… προσγειωτική.

Υπήρξε μια μικρή υπενθύμιση. Από αυτές που πονάνε λίγο παραπάνω γιατί είναι αληθινές. Ότι παλαιότερα, το Επιμελητήριο δεν έτρεχε να καταγγείλει τον Δήμο. Γιατί ήξερε ότι έχει απέναντί του σύμμαχο. Όχι αντίπαλο.

Γιατί τελικά αυτό είναι το ζητούμενο. Συνεργασία. Όχι μικροπολιτική. Κοινή γραμμή όταν υπάρχουν δυσκολίες. Όχι δημόσιες κόντρες για εντυπώσεις.

Και σε αυτό το κομμάτι, ο Δήμαρχος δεν σήκωσε τους τόνους. Δεν έπαιξε το παιχνίδι της έντασης. Έκανε κάτι πιο δύσκολο. Έμεινε στην ουσία. Με ψυχραιμία. Με επιχειρήματα. Και με μια σταθερή υπενθύμιση: ο Δήμος δεν είναι πεδίο αντιπαράθεσης. Είναι χώρος ευθύνης.

Και μέσα σε όλα, οι «ανείσπρακτες οφειλές».
 Όχι γιατί δεν θέλει ο κόσμος.
Αλλά γιατί αλλάζει πάροχο ρεύματος και τα τέλη χάνονται στη μετάφραση.
Μικρά ποσά εδώ, μικρά ποσά εκεί. Και στο τέλος; Μεγάλη τρύπα. Όχι θεωρητική. Πραγματική.

Η αποχώρηση του Ληξουρίου από την ΕΔΑΚΙ αύξησε τα λειτουργικά έξοδα.
Οι ανάγκες σε προσωπικό πιέζουν.
Οδηγοί με 3ετίες, εργάτες, υπηρεσίες καθαρισμού κα ανακύκλωσης.
Όχι πολυτέλειες. Βασικά πράγματα. Για να λειτουργεί ο Δήμος.

Η κριτική για τους δείκτες του Υπ. Εσωτερικών γύρισε μπούμερανγκ.
Διότι μπορεί προσωρινά να είναι χαμηλά στον Πολιτισμό και στην Πολιτική προστασία, που μόλις ολοκληρωθούν οι υποδομές, όπως το Μουσείο Σκλάβου, θα υπάρξει μεγάλη άνοδος και εκεί.

Αλλά προς το παρόν, το σημαντικό, που ανέδειξε μάλιστα η αντιπολίτευση, είναι ότι στα οικονομικά ο Δήμος Αργοστολίου κατέχει κορυφαία επίδοση που τον καθιστά ξεκάθαρα έναν από τους πιο νοικοκυρεμένους και προσεγμένους Δήμους ανά την Ελλάδα!

Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, ο Δήμαρχος κράτησε γραμμή. Καθαρή. Χωρίς κορώνες. Χωρίς θεατρινισμούς. Με επιχειρήματα. Με αριθμούς. Με λογική. Και κυρίως με μια βασική αρχή: ο Δήμος πρέπει να στέκεται στα πόδια του.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό είναι το ζητούμενο. Όχι οι εντυπώσεις. Όχι οι εύκολες υποσχέσεις. Αλλά η ευθύνη. Η σοβαρότητα. Και η αποτελεσματικότητα.

Τα υπόλοιπα είναι… για τα πρακτικά.
Και, καμιά φορά, για λίγη πολιτική σάτιρα.