Συνεχίζεται η συννεφιά. Μαζί και οι βροχούλες.
Έτσι… για να μην παραδώσει ο χειμώνας τα όπλα αμαχητί.
Να πει κι αυτός ένα «εδώ είμαι ακόμη».

Μην ανοίγετε βαλίτσες για καλοκαίρι από τώρα.

Κάπως έτσι και στον αντιπολιτευόμενο δημόσιο λόγο.
Συννεφιά — συνέχεια όμως.
Λίγη ψιχάλα υπερβολής, μια δόση καταστροφολογίας… και έδεσε το αφήγημα.

Και λες… όντως έτσι είναι;
Ή απλώς κοιτάμε τον ουρανό και ξεχνάμε να δούμε γύρω μας;

Γιατί, αν κάνεις μια βόλτα, έτσι από περιέργεια,
θα δεις ότι κάτι κινείται.
Όχι τέλεια. Όχι όπως θα το θέλαμε όλοι.
Αλλά κινείται.

Στα Διλινάτα, ένα γήπεδο που χαίρεσαι να το βλέπεις.
Με ατέλειες, ναι — αλλά επιτέλους με χλοοτάπητα και, κυρίως, με ζωή.
Παιδιά που προπονούνται.

Στις Κεραμειές, μια εγκατάσταση που χρήζει βελτιώσεων,
όμως έχει αντικαταστήσει με αξιοπρέπεια το Γήπεδο Αργοστολίου,
υπηρετώντας την αποστολή της.

Χρειάζονται, βέβαια, κι άλλες παρεμβάσεις. Και μάλιστα άμεσα.
Αλλά δεν είναι όλα στάχτη και μπούρμπερη.
Ούτε όλα για τα πανηγύρια.
Και σίγουρα… δεν είναι και όλα μαύρα.

Και κάπου εδώ αρχίζει η ουσία.

Γιατί είναι εύκολο να σταθείς στη ρωγμή.
Δύσκολο να δεις το σύνολο.

Στο γήπεδο του Ανδρέα Βεργωτή, για παράδειγμα:
άλλοι βλέπουν τις κερκίδες.
Άλλοι βλέπουν το ταρτάν.
Το καινούργιο. Το σύγχρονο. Το λειτουργικό.
Αυτό που θα φιλοξενήσει με περηφάνια τα ΒΕΡΓΩΤΕΙΑ.

Είναι πού θα ρίξεις το βλέμμα. Και γιατί.

Στις κερκίδες έπεσαν σοβάδες; Έπεσαν.
Να φτιαχτούν; Χθες.

Αλλά αν αυτή είναι όλη η εικόνα,
τότε μάλλον το έργο… κόβεται στο μοντάζ.

Στα Κουρκουμελάτα, μετά από καθυστερήσεις
και εργολάβους που πήγαν κι ήρθαν,
η κατάσταση επιτέλους ξεκόλλησε.

Το έργο προχωρά.
Και σύντομα η Λειβαθώ θα έχει ένα ακόμη στολίδι.
Για τον κόσμο. Για τα παιδιά.

Και με μια ιστορία πίσω του, από το 1963 —
μια προσφορά που δεν ξεχνιέται.

Δίπλα στο Κλειστό Γυμναστήριο τώρα.
Εκεί που, αν ακούσεις κάποιους,
«δεν έγινε τίποτα»...

Να τα πω απλά, όπως τα βλέπω ταΐζοντας τις πάπιες:

Η στέγη στο κλειστό «Αντώνης Τρίτσης» αντικαταστάθηκε.
Το κέλυφος ανακαινίστηκε και διακοσμήθηκε.
Ο γύρω χώρος διαμορφώνεται με παιδική χαρά —
ανάσα για γονείς και παιδιά.

Ένας χώρος που για χρόνια ήταν μπαζότοπος στην είσοδο της πόλης,

γεμάτος λάδια, βρώμικα νερά

από τα φορτηγά που πάρκαραν,

σήμερα μαζεύεται. Νοικοκυρεύεται. Δίνει θέσεις στάθμευσης.

Τα γήπεδα τένις απέκτησαν καινούριο δάπεδο.
Στο 5x5 μπήκε νέος χλοοτάπητας.
Μπήκαν και νέα φώτα — καλύτερα, πιο αποδοτικά.

Μικρά; Ίσως.
Ασήμαντα; Όχι.

Αλλά αν έχεις αποφασίσει ότι «τίποτα δεν γίνεται»,
τότε τίποτα δεν θα σου κάνει.

Να φέρεις και τον Αντετοκούνμπο να παίζει με τα παιδιά,
κάτι θα βρεθεί. Πάντα βρίσκεται.
Θα σου πουν… είναι πολύ σγουρά τα μαλλιά του.

Και δεν σταματά εδώ.

Έρχονται κι άλλα:
8x8 στα Ομαλά, με περίφραξη και νέο χλοοτάπητα.
Φαρακλάτα, νέος χλοοτάπητας στο ενωσιακό γήπεδο.

Είναι αρκετά; Όχι.
Θέλω κι άλλα; Φυσικά.

Αγία Ειρήνη, Σκάλα, Πόρος, Μαυράτα

Η διεκδίκηση δεν σταματά. Δεν πρέπει να σταματά.
Αλλά και η ισοπέδωση δεν βοηθά.

Δεν χτίζει. Δεν διορθώνει. Δεν πάει μπροστά τίποτα.

Μια καλή κουβέντα δεν ακυρώνει την κριτική.
Την κάνει πιο τίμια.

Γιατί, στο τέλος της ημέρας,
αν όλα είναι μαύρα…
τότε μάλλον έχουμε ξεχάσει πώς είναι το γκρι.

Και πόσο απαραίτητο είναι
για να φτάσεις στο άσπρο.