Επειδή μας έχει φάει η κλεισούρα και οι οθόνες,
καλό είναι να ξελεγράρουμε και λιγάκι...
μικροί και μεγάλοι!

Τι πιο ωραίο για μία οικογένεια με παιδιά,
να πάει σε μια παιδική χαρά!
Οι γονείς συνευρίσκονται και τα παιδιά παίζουν.

Όλα καλά κι όλα ωραία μέχρι εδώ.
Βρέθηκαν όμως σύννεφα...
Παντού βρίσκονται τελευταία!

Άθελά τους, όμως, περιγράφουν την ιδανική κατάσταση.
Υπάρχει πρόβλημα, στα Λυκιαρδοπουλάτα εν προκειμένω.
Εντοπίζεται.
Καταγγέλλεται.
Αναστέλλεται η λειτουργία της παιδικής χαράς.
Γίνονται οι επισκευές.
Η παιδική χαρά ανοίγει ξανά.

Δηλαδή όλα λειτουργούν ρολόι.
Πού είναι το πρόβλημα;

Τα τελευταία χρόνια κυριολεκτικά ξεφύτρωσαν παιδικές χαρές
σχεδόν σε όλα τα χωριά του δήμου.
Πρέπει να υπάρχουν γύρω στις 35 σε όλη την έκταση του Δήμου!

Παρουσιάστηκε πρόβλημα σε δύο,
αναφέρθηκε και επιλύθηκε.
Όχι όπως παλιά που έμεναν τα σίδερα να προεξέχουν στον αιώνα τον άπαντα.

Όσοι θυμούνται τις παλιές παιδικές χαρές ξέρουν.

Εκείνες τις σιδερένιες.
Με τις τσουλήθρες που πετούσαν έξω σκουριασμένα σίδερα.
Και τον τέτανο να παραμονεύει σαν δημοτικός σύμβουλος σε συνεδρίαση.

Αυτά έφυγαν.
Ήρθαν άλλα υλικά.
Ξύλο.
Σχοινιά.
Πλαστικά.
Πιο φιλικά.
Πιο ασφαλή.
Και ναι… πιο ευάλωτα.

Το ξύλο δεν σε κόβει όπως το σκουριασμένο σίδερο.
Αλλά φθείρεται.

Τι να κάνουμε.
Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.

Και βέβαια υπάρχει και το άλλο κεφάλαιο.
Οι βανδαλισμοί.
Εδώ ανοίγει μεγάλη κουβέντα...

Μπαίνουν κάτι γυμνασιόπαιδα το βράδυ
έτσι, για να σπάσουν πλάκα.
Και τα κάνουν… τραμπάλα όλα.

Παιχνίδια για νήπια γίνονται όργανα γυμναστικής για εφήβους.
Και μετά βρίσκουμε τις ζημιές.

Αλλά ξέρουμε.
Ξέρουμε ποιος φταίει.
Ο δήμαρχος.

Έπρεπε να είναι πανταχού παρών.
Σε κάθε παιδική χαρά.
Πίσω από κάθε θάμνο.

Να κάνει τον μπαμπούλα.
«Μη σπάτε την κούνια παιδιά!»

Η ουσία όμως είναι απλή.
Έργο έγινε.
Και μάλιστα μεγάλο.

Σχεδόν παντού υπάρχουν παιδικές χαρές.
Ασφαλείς.
Καλαίσθητες.
Λειτουργικές.

Από εκεί και πέρα υπάρχει και κάτι άλλο.
Η κοινωνική ευθύνη.
Η νοοτροπία ότι η δημόσια περιουσία είναι όλων μας.

Αλλά αυτό είναι πιο δύσκολο έργο.
Θέλει παιδεία.
Και δουλειά από όλους.

Εκείνο όμως που πραγματικά με άφησε άφωνο ήταν το υστερόγραφο.

Μου θύμισε εκείνη τη θρυλική σκηνή από την ταινία
Υπάρχει και Φιλότιμο.
Όπου ο τοκογλύφος λέει στον υπουργό Μαυρογιαλούρο:

«Εγώ κύριε Υπουργέ,
με την καλή μου την καρδιά,
τους έδωσα λίγα χρήματα να κάνουν τη δουλειά τους…»

Και γυρνάει τότε ο
Λάμπρος Κωνσταντάρας
και του απαντά:

«Άσε μας ρε φίλε με την καλή σου την καρδιά!»

Κάπως έτσι.
Με την καλή καρδιά.
Και με την καλή… τραμπάλα!