Το «Πιτσιμπούργκο» απέδειξε πως το καλό θέατρο δεν κατοικεί μόνο στην Αθήνα

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, βρέθηκα στην Κεφαλονιά για προσωπικούς λόγους. Το βράδυ του Σαββάτου μία ειδυλλιακή βραδιά για θέατρο. Αποφάσισα λοιπόν  να παρακολουθήσω την θεατρική παράσταση "Πιτσιμπούργκο" της Σώτης Τριανταφύλλου που ανέβαζε (για πρώτη φορά από την ίδρυσή του) ο Θεατρικός σύλλογος "Το Τρίτο Κουδούνι" στο θέατρο "Κεφαλος" στο Αργοστόλι.  

Το θέμα που διαπραγματευόταν η παράσταση ήταν ιδιαίτερα απαιτητικό: Η μετανάστευση των Ελλήνων στην Αμερική στις αρχές του 20ου αιώνα. Οπότε και οι προσδοκίες μου, οφείλω να ομολογήσω, δεν ήταν ιδιαίτερα υψηλές. Κυρίως λόγω του ότι το έργο το ανέβαζε μία ερασιτεχνική ομάδα της επαρχίας. Διαψεύστηκα πανηγυρικά! Η υψηλή ερμηνευτική-υποκριτική δυνότητα που επέδειξαν οι ηθοποιοί (Αμαλία Νεοφυτου ως Ελέγκω, Χαράλαμπου Αβδούλου ως Δημοσθένης και Πήτερ Αραβαντινού ως Θείος της Ελέγκως) σε συνδυασμό με την εξαιρετική σκηνοθετική επιμέλεια του κ. Σταύρου Παπαδάτου, ανέδειξαν ένα οπτικό-ακουστικό θέαμα που δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτε από εκείνο των παραστάσεων που ανεβαίνουν από επαγγελματικές σκηνές στην Αθήνα. Συγκεκριμένα, το έργο "παιζότανε" σε δύο διαφορετικούς τόπους. Από την μία πλευρά της σκηνής- το Πιτσιμπούργκο της Αμερικής- όπου κυριαρχούσε η διάχυτη νοσταλγία για την προηγούμενη πατρίδα και την σύζυγο που έμεινε πίσω, σε συνδυασμό με το σκληρό αγώνα για την επιβίωση στην νέα πατρίδα. Από την άλλη πλευρά της σκηνής - Χίος-  υπήρχε η προσμονή για ένα νέο μέλλον και η στωική υπομονή στις δυσκολίες της ζωής στην ελληνική επαρχία των αρχών του 20ου αιώνα. 

Το φινάλε ήταν συγκλονιστικό και ιδιαίτερα συγκινητικό: Δύο ψυχές που ενώθηκαν και αγαπήθηκαν για λίγο, χωρίστηκαν,  μόνο και μόνο για να ξαναενωθούν εκεί όπου όλες οι ψυχές στο τέλος αγαλλιάζουν και ταυτόχρονα, μαρτυρά μία από της πιο σκληρές αλήθειες: Για αυτό που θέλουμε περισσότερο από όλα στη ζωή μας, υπάρχει και ένα βαρύ τίμημα που πρέπει να πληρωθεί. 

Κλείνω αυτή την κριτική μου λέγοντας πως ελπίζω να δούμε σύντομα και άλλες καταπληκτικές παραστάσεις να ανεβαίνουν από το "Τρίτο Κουδούνι" και να γίνονται συχνότερα τέτοιες δράσεις στην επαρχία, γιατί πραγματικά χρειάζονται. 

Γιώτης Κ. 

(Θεατρικός συγγραφέας - Μεταφραστής)