Το «παραμύθι» του πυροσβεστικού και η παραλία που επιτέλους έγινε κόσμημα!

Ζούμε στην εποχή που κάθε μεγάλη αλλαγή στο Αργοστόλι βαφτίζεται αυτόματα «κίνδυνος-θάνατος». Η επέκταση των πεζοδρομίων και ο περιορισμός του δρόμου σε μία λωρίδα κυκλοφορίας στην αγορά έφερε στην επιφάνεια το πιο εύκολο, «πιασάρικο» αλλά και ισοπεδωτικό επιχείρημα: «Κι αν πιάσει φωτιά; Αν κολλήσει η Πυροσβεστική στο μποτιλιάρισμα;»

Ας είμαστε ειλικρινείς. Το επιχείρημα ακούγεται εύλογο γιατί αγγίζει το ευαίσθητο κομμάτι της ασφάλειάς μας. Αν όμως το εξετάσουμε με τη λογική και όχι με το συναίσθημα, καταρρέει σαν χάρτινος πύργος.

Πρώτον, ας θυμηθούμε πώς ήταν η παραλία πριν. Δύο λωρίδες στα χαρτιά, αλλά στην πράξη;

Η μία λωρίδα ήταν μόνιμα κατειλημμένη από διπλοπαρκαρισμένα οχήματα, «αλάρμ για δύο λεπτά» και φορτηγά εκφόρτωσης. Η Πυροσβεστική και τα ασθενοφόρα και τότε εγκλωβίζονταν, όχι από το πλάτος του δρόμου, αλλά από την οδηγική μας ασυνειδησία.

Δεύτερον, οι σύγχρονες αναπλάσεις δεν σχεδιάζονται στην τύχη. Ακολουθούν αυστηρές ευρωπαϊκές προδιαγραφές. Η μία λωρίδα που αφέθηκε έχει το απαραίτητο πλάτος για να διέλθει οποιοδήποτε βαρύ όχημα έκτακτης ανάγκης.

Ύστερα, αν αφήσουμε την παραλιακή κι ανέβουμε λίγο πιο πάνω, στη Λεωφόρο Βεργωτή, θα δούμε ότι στο πιο φαρδύ μέρος της, έξω από τη Μητρόπολη, είναι συνεχώς μπλοκαρισμένη και απροσπέλαστη! Μήπως έγινε κι εκεί καμία ανάπλαση και δεν το θυμάμαι; Πάρκινγκ ψαροκόκκαλο, 1η σειρά διπλοπαρκάρισμα, μετά 2η και άντε να περάσει το έρημο το λεωφορείο ή το πυροσβεστικό...

Το πραγματικό πρόβλημα στο Αργοστόλι δεν είναι η γεωμετρία του δρόμου, είναι η κουλτούρα μας και η αστυνόμευση.

Αν κάποιος κλείσει τον δρόμο και εξαφανιστεί, δεν φταίει το πεζοδρόμιο, φταίει ο οδηγός που θεωρεί το real estate της πόλης προσωπικό του πάρκινγκ και η τροχαία που δεν τον έγραψε.

Η λύση είναι η αυστηρή τήρηση του νόμου, οι γερανοί και όχι η επιστροφή στην άσφαλτο και τη ρύπανση.

Η τάση διεθνώς είναι ξεκάθαρη: οι πόλεις επιστρέφουν στους πεζούς, στα παιδιά, στα καροτσάκια, στους επισκέπτες και στην ποιότητα ζωής.

Η νέα παραλία του Αργοστολίου είναι ένα κόσμημα που μας αναγκάζει να αλλάξουμε συνήθειες. Αντί, λοιπόν, να εφευρίσκουμε σενάρια καταστροφής για να γκριζάρουμε τα νέα έργα που ομορφαίνουν την πόλη μας και την κάνουν φιλόξενη, ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί να αποκτήσουμε μία πιο συλλογική κουλτούρα χρήσης του δημόσιου χώρου.

Γιατί η ασφάλεια μιας πόλης δεν κρίνεται από το πόσες σειρές αυτοκινήτων χωράνε δίπλα στη θάλασσα...