Φέτος στο Αργοστόλι, όπως κάθε Πάσχα, άνοιξε πάλι μεγάλη κουβέντα για τα πυροτεχνήματα της Ανάστασης. Άλλοι τα χαίρονται, άλλοι γκρινιάζουν. Η αλήθεια όμως είναι κάπου στη μέση και, κυρίως, είναι πιο απλή απ’ όσο παρουσιάζεται.

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Οι εκδηλώσεις που διοργάνωσε ο Δήμος αγκαλιάστηκαν από τον περισσότερο κόσμο. Η πόλη είχε ζωντάνια, χρώμα και μια όμορφη, γιορτινή ατμόσφαιρα. Δεν ήταν μόνο τα πυροτεχνήματα. Ήταν τα κάλαντα του Λαζάρου που ξαναζωντάνεψαν, το βάψιμο και το σπάσιμο των μπότηδων που έφεραν μνήμες και χαμόγελα, αλλά και η ζεστασιά που δείχτηκε στους μεγαλύτερους ανθρώπους από το Δημοτικό Γηροκομείο. Όλα αυτά, μέσα σε ένα ήρεμο, κατανυκτικό κλίμα, με διακριτικό φωτισμό και σεβασμό στο πνεύμα των ημερών.

Κι όμως, μέσα σε όλο αυτό, ακούστηκαν και κάποιες φωνές διαμαρτυρίας για τη φασαρία από τα πυροτεχνήματα. Ναι, τα ζωάκια φοβούνται, είναι γεγονός. Αλλά μιλάμε για έναν στιγμιαίο θόρυβο, όχι για κάτι που κρατάει ώρες ή μέρες. Δεν γίνεται να μηδενίζουμε τα πάντα για αυτό.

Από την άλλη, έκανε εντύπωση πως κάποιοι επέλεξαν να στοχοποιήσουν αποκλειστικά τα νόμιμα πυροτεχνήματα του Δήμου, την ώρα που δεν ακούστηκε σχεδόν τίποτα για τα παράνομα και επικίνδυνα βαρελότα, που κάθε χρόνο εγκυμονούν πραγματικούς κινδύνους. Εκεί δεν πρέπει να πέσει το βάρος της συζήτησης;

Ακόμα πιο έντονη ήταν η αντίδραση του κόσμου απέναντι σε κακοπροαίρετες αναρτήσεις που είχαν ξεκάθαρο στόχο να πλήξουν τη δημοτική αρχή και όχι να συμβάλουν σε έναν ουσιαστικό διάλογο. Αυτές οι φωνές αποδοκιμάστηκαν από τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών. Μάλιστα, πολλοί που δεν ανήκουν καν στην παράταξη του Δημάρχου, έσπευσαν να δώσουν συγχαρητήρια και ένα «μπράβο» για την προσπάθεια και το αποτέλεσμα.

Και ενώ όλα αυτά έδιναν έναν τόνο αισιοδοξίας και ενότητας, ήρθε μια τραγική είδηση να τα σκεπάσει όλα. Ο άδικος χαμός της 19χρονης κοπέλας, αμέσως μετά το Πάσχα, πάγωσε την πόλη. Ξαφνικά, τα φώτα, οι γιορτές και οι συζητήσεις έχασαν τη σημασία τους. Ένα βαρύ, παγερό συναίσθημα απλώθηκε στις ψυχές όλων.

Αυτό ήταν τελικά το μοναδικό, πραγματικά μελανό σημείο. Και μπροστά σε αυτό, όλα τα υπόλοιπα μικραίνουν.

Κουράγιο και δύναμη στους γονείς και στους ανθρώπους της. Να είναι ελαφρύ το χώμα που θα τη σκεπάσει.