Ακόμη κι αν η εικόνα δεν είναι πραγματική, η δύναμή της είναι τέτοια που δημιουργεί άμεσους συνειρμούς στον αναγνώστη. Η απεικόνιση ανηλίκων σε συνθήκες σύλληψης δεν είναι ουδέτερη. Ενισχύει στερεότυπα, δραματοποιεί το γεγονός και ενδέχεται να οδηγήσει σε κοινωνικό στιγματισμό. Ιδιαίτερα σε μικρές κοινωνίες, όπου οι πληροφορίες διαχέονται γρήγορα και τα όρια μεταξύ γενικού και συγκεκριμένου συχνά θολώνουν.

Σε ένα μικρό τόπο, μια τέτοια εικόνα μπορεί εύκολα να «κολλήσει» πάνω σε πραγματικά πρόσωπα, ακόμη κι αν αυτά δεν έχουν καμία σχέση με τη φωτογραφία. Οι ανήλικοι, ως ιδιαίτερα ευάλωτη ομάδα, χρήζουν αυξημένης προστασίας. Όχι μόνο νομικής, αλλά και ηθικής. Η δημοσιογραφία οφείλει να ενημερώνει χωρίς να εκθέτει, να περιγράφει χωρίς να εντυπωσιοθηρεί.

Η χρήση εντυπωσιακών, αλλά παραπλανητικών εικόνων, ακόμη και αν είναι προϊόν τεχνητής νοημοσύνης, δεν μπορεί να αποτελεί εύκολη λύση για την αύξηση της αναγνωσιμότητας. Η αξιοπιστία ενός μέσου δεν χτίζεται με «κλικ», αλλά με συνέπεια, ευθύνη και σεβασμό προς το κοινό του.

Τελικά το ζητούμενο δεν είναι απλώς να αποφεύγουμε τα λάθη, αλλά να επαναπροσδιορίσουμε τα κριτήρια με τα οποία επιλέγουμε πώς αφηγούμαστε μια είδηση. Γιατί η εικόνα που συνοδεύει μια ιστορία, πολλές φορές, είναι αυτή που μένει.