Για τον ιεροδιάκονο και μοναχό,Ευσέβιο, τον Κηπουριώτη

Δημοσιεύτηκε: Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014 07:42

Για τον ιεροδιάκονο και μοναχό,Ευσέβιο, τον Κηπουριώτη

Για τον ιεροδιάκονο και μοναχό,  Ευσέβιο, τον Κηπουριώτη (-Ἔκλινα  τὴν καρδίαν μου, τοῦ ποιῆσαι  τὰ δίκαιώματά σου  εἰς τὸν αἰῶνα  δι᾿ ἀντάμειψιν. Ἐλέησόν με, Κύριε.) Από  το πέρας της εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού η ιερά Μονή της Ευαγγελιστρίας των Κηπουραίων,  έμεινε ορφανή από Τον χρόνια στυλοβάτη της, ιεροδιάκονο και μοναχό, Ευσέβιο Κούτση. Γιος του Βασιλείου της Αλεξάνδρας  Κούτση από τα Καμηναράτα, γεννημένος το 1928, κατά κόσμο Ευάγγελος, από νωρίς πήγε στο μοναστήρι των Κηπουραίων, που μόνασε και συγχρόνως το υπηρέτησε έως τώρα, που ήρθε η στιγμή της αιώνιας φυγής του.

            Για μοναχούς και ευρύτερα για  ιερωμένους οι λόγοι πρέπει να είναι  ελάχιστοι από εμάς τους κοσμικούς...

 Όταν  εμπροστά   στον Θεό το πνεύμα του  παρουσιαστεί, Τού  ευχόμεθα η  ψυχή του να έχει καλήν απολογία επί του Φοβερού Βήματος.

Στα ανθρώπινα πεδία του,  να θυμηθούμε την καλή εξυπηρέτηση  που με υπομονή έπραττε  σε συνανθρώπους του, στους επισκέπτες του μοναστηριού, τον παρήγορο λόγο που συχνά φωλιασμένος στο μυαλό και στο στόμα του, τον ξετύλιγε και  άμεσα  αλάφρυνε τον πόνο και την έγνοια του καθενός που τον επιζητούσε. Σιωπηλός στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, παρατηρούσε, και, όταν ερχόταν η κατάλληλη στιγμή, συμβούλευε μέσα από διάλογο, επιστρατεύοντας ακόμη και ρύσεις θεολογικές των Πατέρων της Εκκλησίας μας.

Αντιπάλευε με τις καιρικές συνθήκες και ημέρευε τα χώματα των Κηπουραίων για να παράγει κρασί και λάδι και ότι  έκρινε αναγκαίο. Και όργωσε, και  έσκαψε, και τρύγησε με ράσα τετριμμένα και ταλαίπωρα, όπως ήταν η μοναχική ζωή του. Σκεφτόταν τα Κηπούρια του, την τύχη τους, είχε μάθει στη μοναξιά του, παραξενευόταν στα πολύβουα των ανθρώπων και όλο κλεινόταν τα τελευταία χρόνια στα εσώτερα της προσευχής και της ψυχής.

Όταν από τα γύρω χωριά έρχονταν φίλοι και δικοί του να τον δουν και ν’ ανάψουν ένα κερί στην Παναγιά την Κηπουριώτισσα και να προσκυνήσουν τον  Τίμιο Σταυρό, το χαιρόταν και άνοιγε το μοναστήρι ολόψυχα. Στο αρχονταρίκι πάντα δεν έλλειπε ο καφές του, το λουκούμι και το κρύο νερό, το δροσάτο όπως το έλεγε. Εμείς, τον Ευσέβιο  τον είχαμε, όπως ήταν φυσικό, ένα με τα Κηπούρια.

Κλείνοντας για τα ανθρώπινα, τα ελάχιστα που μπορεί η γραφίδα μου για τον μοναχό Ευσέβιο  να προσφέρει, στα μύρια λόγια ανοίγω δρόμο παραμερίζοντάς τα, και θυμάμαι,  πώς συχνά μας έλεγε μια προφητεία του Οσίου Ευφροσύνου, ασκητή αγίου των Κηπουραίων, για την τύχη του μοναστηριού.

 «Θάρθει μια στιγμή που τα Κηπούρια θα κρεμαστούν σε έναν βράχο, έπειτα θα πάρουν τα επάνω τους...»

Ίσως αυτός ο βράχος, που συνέχισε την πορεία των σπουδαίων προκατόχων του, να ήταν ο μη γνωρίζων την εξήγηση της προφητείας, ο ίδιος ο μοναχός Ευσέβιος! 

 Είθε, η Θεία Οικονομία να κρατήσει τα Κηπούρια,  Ορθόδοξα, Πνευματικά, Αλώβητα, παρέχοντας στους καταφεύγοντες σε αυτά, την αγάπη και την ειρήνη στην ψυχή .  

                                                                                          Γεράσιμος Σωτ. Γαλανός



Φόρτωση…

Φόρτωση…